sexta-feira, 13 de julho de 2018

Soberanía é democracia


É enormemente alentador o grao de resposta popular, impulsado polo feminismo, á indecente sentenza do caso da 'Manada'. E non apenas pola existencia de mobilizacións masivas, mais porque por unha vez amplos sectores da sociedade cuestionaron de forma aberta e rotunda unha resolución xudicial. Sen dúbida a isto, para alén do escandaloso da propia sentenza, contribuíu o importantísimo crecemento da conciencia feminista que xa se expresou con rotundidade no pasado 8 de marzo. Unha conciencia que se traduce na determinación das mulleres para enfrontar o machismo e as súas consecuencias alí onde se producir.

Mais digo para alén do escandaloso da propia sentenza porque, infelizmente, non é esta a primeira resolución xudicial vergoñosa en casos de estupro ou maos tratos en que xuíces e tribunais dan máis credibilidade aos agresores que ás vítimas e resolven contra toda evidencia. Nestes días precisamente, medios e persoas bascas lembraban o caso de Sandra Barrenetxea, que denunciou ter sido torturada e agredida sexualmente por catro gardas civís que, no entanto, resultaron absoltos. Isto aconteceu aínda onte, no ano 2017.

O fin da democracia formal


Moitas persoas de sensibilidade democrática están a descubrir nos últimos meses, non sen certa sorpresa, que vivimos nun Estado que ten moi pouco de democrático. Hai aínda, no entanto, quen bota man do recurso fácil de responsabilizar o Partido Popular no goberno destas actuación claramente autoritarias e antidemocráticas. Mais, asumindo o carácter posfranquista do PP que, sen dúbida, alimenta moitas destas actuacións, a verdade é que fica claro que estamos diante de actuacións do Estado, partilladas no esencial -por acción ou por omisión- por todas as forzas políticas españolas. A 'unidade de España' converteuse na cola que as mantén unidas a elas frente ao desafío que para o rexime representa o inmenso movemento popular pola independencia da Cataluña.

E para iso, se for preciso -e fica claro que o é- o rexime utiliza todos os seus recursos coercitivos, mesmo retorcendo a súa propia legalidade para tentar dobrar a vontade democrática do povo catalán e sen se preocupar se eses recursos son compatíbeis cos usos do que no contexto da Europa occidental pasa por propio dun estado democrático. Así, a aparencia democrática do Estado español fica a cada día máis en entredito, até o extremo de que sectores sociais máis alargados do que até agora están sendo capaces de desentrañar o que realmente hai por tras da democracia formal.

domingo, 8 de abril de 2018

1964, a faísca que acendeu a chama da nosa liberdade

A Bautista Álvarez, fundador da UPG.
 Sempre na nosa memoria.

“Da faísca xurdirá a chama”, rezaba o lema do xornal clandestino que Lenin fundara en 1900, Iskra (A faísca). Como voceiro dos marxistas revolucionarios rusos, Iskra mantívose pouco máis de dous anos sob a dirección leninista, mais nese tempo foi fundamental o seu papel como “organizador colectivo” -en expresión do propio Lenin-, na expansión do POSDR e na súa orientación revolucionaria estabelecida pola maioría (“bolxevique”). E apenas 17 anos após a fundación do Iskra, a faísca tiña acendido con tal forza a chama que permitiu a primeira revolución socialista vitoriosa do mundo, a Revolución de Outubro.

A vitoria revolucionaria na Rusia zarista abalou os reximes políticos occidentais e as conciencias dos traballadores e traballadoras en todo o mundo e, sob o seu impulso fortaleceuse o movemento operario e revolucionario por toda a parte. Faltou, no entanto, -e apesar da lúcida posición de Lenin ao respecto- ser capaz de valorizar adecuadamente, para aproveitar as sinerxias, a potencialidade revolucionaria do outro grande movemento que na altura percorría Europa e o mundo, o das nacións oprimidas que loitaban pola súa liberdade. É verdade que grazas ao impulso inicial leninista ao respecto dos dereitos das nacións, a III Internacional virá a recoñecer Galiza como nación. Con todo, ese feito nunca implicou por parte da Internacional -quer dicir, do partido español que facía parte dela- moito máis do que o recoñecemento formal, nunca pasou a barreira da auto-organización nin moito menos do traballo práctico en prol do exercicio do dereito de autodeterminación.

terça-feira, 30 de janeiro de 2018

Decidirmos nós para vivirmos mellor

Cando o nacionalismo defende a soberanía nacional da Galiza non o fai apenas por unha cuestión ideolóxica, senón tamén de lóxica. Trátase de ver como podemos progresar como povo, como podemos alcanzar unha sociedade máis xusta e vivir mellor. E para iso o primeiro que debemos facer é avaliar se agora estamos ben ou, no mínimo, se imos mellorando adecuadamente. Se chegarmos á conclusión de que estamos no bon camiño, o lóxico é persistir nas políticas actuais e manter o status do País. No entanto, se avaliarmos que a sociedade galega está a ver aumentar os problemas sociais e económicos e a Galiza a perder posicións en relación cos países da súa área, entón a lóxica indica que debemos mudar, quer as políticas quer -sobre todo- o marco político en que estamos inseridos.

E, sinceramente, creo que é fácil percibir que o noso País non avanza, que a sociedade galega se enfrenta cada vez a máis problemas e a máis dificultades. E non estou a falar apenas da cuestión identitaria, aínda que a situación da nosa lingua, da nosa cultura e da nosa capacidade política como nación sexan realmente preocupantes. Aí está, por exemplo, o grave problema demográfico que padecemos, que parte de causas de carácter político e económico que provocan falta de oportunidades laborais e de vida digna no noso País.

Cataluña e Galiza: cuestión de democracia

Nestes días, moitas persoas están a descubrir con sorpresa que vivimos nun Estado autoritario, nada democrático, en que os dereitos e liberdades son violados con total descaro por parte dos gobernantes. Así é. Dereitos básicos como a liberdade de opinión, de expresión, de información, de reunión, están sendo pisoteados día si e día tamén polo rexime político español. Que non diremos do dereito democrático de votar para poder decidir, iso que sempre nos dixeron que era a base da democracia!

A constatación do carácter antidemocrático dos Estado español é hoxe absoluta. O que xa pode ser máis relativa é a sorpresa. O nacionalismo galego denunciou no seu día que a chamada Transición -é dicir, a solución pactada co últimos xestores da ditadura- non supuña ruptura democrática senón continuidade do franquismo sociolóxico -rapidamente 'reconvertido' á democracia- no aparello do Estado. Pola mesma razón votamos contra a Constitución española, porque asentaba un rexime encabezado por unha monarquía re-estabelecida por Franco, claramente autoritario e que negaba dereitos fundamentais ás persoas e ás nacións. O máis importante, o dereito de autodeterminación do pobo galego, O dereito da Galiza a decidir libremente o seu futuro como nación no mundo.

domingo, 15 de outubro de 2017

Gañarmos o povo para a nosa causa

Fai hoxe un ano, neste mesmo espazo, afirmamos que estabamos prontos, como Partido e como militantes nacionalistas, para enfrontar todos os desafíos que viñesen por diante, por moi difíceis que fosen. Reafirmamos que o noso único compromiso é coa Galiza e co povo traballador galego e, recollendo o exemplo de Moncho Reboiras de traballo incansábel na autoorganización do povo galego proclamabamos, máis unha vez, a fidelidade á causa do povo, da soberanía e da independencia nacional á que o noso camarada entregou a súa vida.

Eran momentos especialmente complexos, mais a Unión do Povo Galego tiña claro que, a pesar das dificultades, era preciso manter o rumbo. E esa mesma convicción moveu millares de patriotas que nunca desertaron do seu compromiso coa nación. Colectivamente fixemos o que era preciso e agora comezamos a apañar os froitos dese traballo. E non hai mellor imaxe para reflectilo que unha Praza da Quintana absolutamente lotada no pasado Día da Patria, nunha mobilización histórica do BNG en prol da soberanía da Galiza. 

UMG, mocidade para a causa da Patria e da Revolución

Agosto de 1977. Apenas dous anos após o asasinato de Moncho Reboiras, exemplo de mozo militante comprometido coa causa da liberación do seu País, foi realizado o Congreso Constituínte da Unión da Mocidade Galega sob o lema Por unha Galiza ceibe e socialista. 

Eran tempos complexos, mais tamén de esperanza. Tempos en que o nacionalismo actuou con enorme firmeza e plena coherencia política, colocando alicerces sólidos para a construción da Galiza soberana. Para o entendermos mellor, convén deterse un momento no contexto político en que nace a UMG.

Á altura de comezos de 1977 as posicións políticas estaban definitivamente decantadas entre reforma e ruptura. En canto a esquerda española maioritaria -PCE,PSOE- optaba pola reforma pactada cos administradores do franquismo, o nacionalismo galego -a UPG, a AN-PG- mantiñan en alto a bandeira da ruptura democrática, non apenas co rexime franquista mais tamén co Estado imperialista español, na perspectiva da plena soberanía da Galiza e defendía socialmente unha alternativa de bases para articulala.

Soberanía é democracia

É enormemente alentador o grao de resposta popular, impulsado polo feminismo, á indecente sentenza do caso da 'Manada'. E non a...