quarta-feira, 19 de setembro de 2018

Bautista Álvarez, sempre connosco

Hai un ano que despedíamos Bautista álvarez neste mesmo lugar, mais facíamolo desde a certeza de que quen dedica a vida a unha causa xusta non morre nunca, pois a súa memoria perdura no corazón do povo. É por iso que Bautista permanece entre nós e a súa lembranza convócanos hoxe aquí nun acto que non é mero ritual, pois á beira da inevitábel, salutar e necesaria dimensión humana que se nutre de momentos partillados, de amizade, de camaradaxe, ten unha profunda carga política. Tena, porque, como xa deixamos dito naquela altura, o contributo de Bautista Álvarez á causa da liberdade do povo e da patria non expirou co seu alento derradeiro, senón que continúa alimentando e fertilizando a nosa loita pola independencia nacional, por unha Galiza soberana  e socialista. 

E é así porque a súa traxectoria política e vital é de por si referencial para todas as galegas e galegos que aman o seu País e que queren velo libre e próspero. Como sinalábamos no pasado mes de agosto en Ferrol, no acto de homenaxe ao camarada Reboiras,  Bautista Álvarez e Moncho Reboiras son os nosos grandes referentes éticos e políticos contemporáneos, e por iso erguemos con orgullo os seus nomes como bandeiras xunto aos de Rosalía, Castelao ou Alexandre Bóveda. Frente ao mar de lama permanente dos partidos do rexime, mais tamén frente ao oportunismo, ao tacticismo, ao transfuguismo, á falta de confianza na capacidade do povo galego ou ao sometemento a directrices alleas, nós temos neles dous farois que exemplifican perfectamente a razón de ser do nacionalismo popular, absolutamente diferenciadora de calquera outra das forzas políticas que operan no noso País. Nós estamos aquí non para xestionar o que existe, senón para facer posíbel un obxectivo verdadeiramente revolucionario: romper a dependencia da Galiza e conquistar a liberdade da nosa nación.

De Bóveda a Meirás, a memoria necesaria


Antes do máis, quero agradecer sinceramente o convite para estar aquí, en nome dos 19 de Meirás, porque iso nos permite xuntar a nosa voz á dos millares de galegas e galegos que cada ano neste día e todos os días do ano loitan pola recuperación da memoria democrática e a dignidade e reparación das vítimas do franquismo; porque nos permite tamén xuntar os nosos corazóns ao imprescindíbel tributo de gratitude ao grande patriota e mártir Alexandre Bóveda.

Mais comezarei por falar da causa á que eu presto a voz, que vén moito ao caso neste Día da Galiza Mártir en que con Bóveda homenaxeamos todas as persoas que loitaron pola liberdade, as que foron vítimas da represión e as que caeron en combate nos montes e nas rúas da Galiza. Das primeiras ás últimas, de Ánxel Casal, Carmen Pesqueira ou Vítor Casas a Moncho Reboiras, Baena e Sánchez Bravo. Porque hoxe fica claro, para quen aínda non o soubese, que en moitos aspectos o franquismo sobreviviu á morte do ditador e estrañamente no noso País aínda é necesario continuar a ser activamente antifranquista.

Mantemos en alto o soño dunha Galiza libre

Mais un ano a memoria de Moncho Reboiras congréganos aquí, en Ferrrol, para reafirmar alto e claro a necesidade de continuar a loita por unha Galiza libre e socialista á que o noso camarada entregou a súa vida. Mais ides permitirme que nesta ocasión xunte á lembranza do compañeiro asasinado a de outro camarada que por vez primeira neste ano non está fisicamente con nós, Bautista Álvarez.
Moncho e Bautista son hoxe referentes imprescindíbeis para o nacionalismo galego. Os dous eran homes do povo que de moi novos se comprometeron coa causa da liberdade da Galiza. Os dous partillaron militancia clandestina neses últimos anos da ditadura e contribuíron de maneira decidida a impulsar o activismo e a presenza nacionalista entre as clases populares galegas. Os dous dedicaron a súa vida, intensamente, á emancipación do noso povo. Infelizmente a prometedora vida de Reboiras foi segada de maneira brutal en plena xuventude polas armas do opresor, mais o seu contributo foi inmenso e continúa a ser fundamental para entender o nacionalismo e a Galiza de hoxe. Pola súa parte, Bautista Álvarez realizou un percurso de máis de cinco décadas de militancia na Unión do Povo Galego en que máis de 30 anos foron de decisivo liderado político nacionalista como Presidente do Partido e como dirixente do Bloque Nacionalista Galego. E o que é máis importante aínda, fíxoo sempre con absoluta coherencia política, con honestidade e con xenerosidade.

Palabras para Bautista

Ouvimos dicer que morreu Bautista Álvarez. Nós sabemos que non é verdade. Sabemos que as persoas que entregan a súa vida a unha causa xusta non morren nunca. Poden deixarnos fisicamente mais permanecen para sempre na nosa memoria, acompáñanos o seu exemplo e encoráxanos a continuar. E que causa poderá haber máis xusta que a da liberdade? Que causa máis necesaria que a da emancipación do povo galego, dos traballadores e traballadoras do noso País? Que causa máis nobre que a da liberación da nosa Patria? Que causa máis lexítima que a da independencia da nosa nación?
A esa causa, a da liberdade da Galiza, dedicou Bautista toda a súa vida. Desde moi novo comprometeuse, en tempos difíceis, na defensa da lingua e da cultura galegas e arriscou a súa vida e a súa liberdade para impulsar – após a deserción dos que nada querían arriscar- a reorganización política do nacionalismo galego, agora xa claramente desde unha perspectiva popular e antiimperialista. Axudou a construír unha forza capaz de sumar a enerxía libertadora da loita de liberación nacional e da loita dos traballadores e traballadoras galegas contra a explotación capitalista até acabar conformando unha organización partidaria e combativa, a UPG, que conta xa cunha traxectoria de máis de cincuenta anos de traballo initerrumpido en prol dunha Galiza libre e socialista. Mais de trinta, a propósito, con Bautista Álvarez como presidente.

terça-feira, 21 de agosto de 2018

A mocidade a camiño da independencia


Camaradas, amigas e amigos:

Quero, antes do máis, en nome do Comité Central do Partido e do meu propio, parabenizar a UMG por esta exitosa xornada de debates e polas decisións e resolucións adoptadas que teño a certeza de que servirán para manter o rumbo certo e para a mocidade comunista galega contribuír de maneira decisiva para o avance do nacionalismo e do proceso de liberación nacional e social da Galiza. Parabenizar tamén o novo Comité Nacional e o Secretario Xeral eleito, Paulo Ríos, que teñen por diante o importante desafío de dirixir con acerto a organización nos próximos anos. E por último, recoñecer o valiosísimo traballo desenvolvido polo anterior Comité Nacional, con Adrián Bravo á frente, en momentos especialmente complexos para a UMG e para o conxunto do nacionalismo, que, sen dúbida, supuxo un impulso esencial para chegarmos até aquí.

A Unión da Mocidade Galega vén de conmemorar hai uns meses o 40 aniversario da fundación, naqueles días difíciles e esperanzadores de 1977. Hoxe, case 41 anos despois, a UMG pode ollar para atrás co lexítimo orgullo do inmenso labor realizado e de ter incorporado, ano após ano e até hoxe mesmo, centenas de mozas e mozos chamados a ser militantes activos, cadros políticos e dirixentes da causa da Revolución Galega. A UMG é hoxe unha organización viva, cos seus acertos e cos seus erros, cos seus éxitos e coas súas dificultades. Mais non debemos esquecer que se os éxitos encoraxan a continuar e permiten avanzar, é das dificultades que máis se aprende, e a determinación e a capacidade de superalas tempera o carácter revolucionario da organización e da súa militancia.

Día da Patria Galega, para gañarmos o futuro


Hai agora 50 anos, no 25 de xullo de 1968, militantes da UPG penduraron na Alameda de Compostela unha faixa co lema “Viva Galiza ceibe e socialista”. Fixérono burlando a intensa vixilancia policial e con risco da súa liberdade e da súa vida, naqueles duros anos de represión da ditadura franquista. Foi, aliás, a culminación dunha intensa campaña clandestina desenvolvida por todo o noso País chamando a se manifestar no Día da Patria Galega para reclamar liberdade e soberanía, unha sociedade democrática e xusta nunha Galiza libre e próspera.

Lembramos este acontecemento non só como un acto histórico, mais como un feito de alto significado político e simbólico. Con el, o nacionalismo que viña de se reorganizar apenas catro anos antes, daba un paso de xigante para se tornar nunha forza actuante politicamente na Galiza sometida da ditadura, e recuperaba a conmemoración do Día Nacional da Galiza que as Irmandades da Fala celebraran por primeira vez en 1920. Mais, sobre todo, porque este acto de fonda rebeldía e valentía política alimentou e continúa a alimentar a loita do povo galego pola dignidade e polos dereitos nacionais e sociais que lle corresponden. En definitiva, o soño de alcanzarmos un futuro diferente que só poderemos construír colectivamente.

sexta-feira, 13 de julho de 2018

Soberanía é democracia


É enormemente alentador o grao de resposta popular, impulsado polo feminismo, á indecente sentenza do caso da 'Manada'. E non apenas pola existencia de mobilizacións masivas, mais porque por unha vez amplos sectores da sociedade cuestionaron de forma aberta e rotunda unha resolución xudicial. Sen dúbida a isto, para alén do escandaloso da propia sentenza, contribuíu o importantísimo crecemento da conciencia feminista que xa se expresou con rotundidade no pasado 8 de marzo. Unha conciencia que se traduce na determinación das mulleres para enfrontar o machismo e as súas consecuencias alí onde se producir.

Mais digo para alén do escandaloso da propia sentenza porque, infelizmente, non é esta a primeira resolución xudicial vergoñosa en casos de estupro ou maos tratos en que xuíces e tribunais dan máis credibilidade aos agresores que ás vítimas e resolven contra toda evidencia. Nestes días precisamente, medios e persoas bascas lembraban o caso de Sandra Barrenetxea, que denunciou ter sido torturada e agredida sexualmente por catro gardas civís que, no entanto, resultaron absoltos. Isto aconteceu aínda onte, no ano 2017.

Bautista Álvarez, sempre connosco

Hai un ano que despedíamos Bautista álvarez neste mesmo lugar, mais facíamolo desde a certeza de que quen dedica a vida a unha causa xus...