domingo, 15 de outubro de 2017

Gañar o povo para a nosa causa

Fai hoxe un ano, neste mesmo espazo, afirmamos que estabamos prontos, como Partido e como militantes nacionalistas, para enfrontar todos os desafíos que viñesen por diante, por moi difíceis que fosen. Reafirmamos que o noso único compromiso é coa Galiza e co povo traballador galego e, recollendo o exemplo de Moncho Reboiras de traballo incansábel na autoorganización do povo galego proclamabamos, máis unha vez, a fidelidade á causa do povo, da soberanía e da independencia nacional á que o noso camarada entregou a súa vida.

Eran momentos especialmente complexos, mais a Unión do Povo Galego tiña claro que, a pesar das dificultades, era preciso manter o rumbo. E esa mesma convicción moveu millares de patriotas que nunca desertaron do seu compromiso coa nación. Colectivamente fixemos o que era preciso e agora comezamos a apañar os froitos dese traballo. E non hai mellor imaxe para reflectilo que unha Praza da Quintana absolutamente lotada no pasado Día da Patria, nunha mobilización histórica do BNG en prol da soberanía da Galiza. 

UMG, mocidade para a causa da Patria e da Revolución

Agosto de 1977. Apenas dous anos após o asasinato de Moncho Reboiras, exemplo de mozo militante comprometido coa causa da liberación do seu País, foi realizado o Congreso Constituínte da Unión da Mocidade Galega sob o lema Por unha Galiza ceibe e socialista. 

Eran tempos complexos, mais tamén de esperanza. Tempos en que o nacionalismo actuou con enorme firmeza e plena coherencia política, colocando alicerces sólidos para a construción da Galiza soberana. Para o entendermos mellor, convén deterse un momento no contexto político en que nace a UMG.

Á altura de comezos de 1977 as posicións políticas estaban definitivamente decantadas entre reforma e ruptura. En canto a esquerda española maioritaria -PCE,PSOE- optaba pola reforma pactada cos administradores do franquismo, o nacionalismo galego -a UPG, a AN-PG- mantiñan en alto a bandeira da ruptura democrática, non apenas co rexime franquista mais tamén co Estado imperialista español, na perspectiva da plena soberanía da Galiza e defendía socialmente unha alternativa de bases para articulala.

Moncho Reboiras: a mocidade recolle o seu exemplo

Van alá 40 anos desde que o noso compañeiro Moncho Reboiras foi asasinado pola policía española. Porén, lonxe de desaparecer no esquecemento, a súa figura agrándase de ano para ano e o seu exemplo de compromiso político militante continúa a ser un faro no presente, nestes tempos de confusión e de esperanza. 

Cando falamos do contributo de Moncho Reboiras ao nacionalismo galego contemporáneo sinalamos sempre a súa entrega militante, a coraxe para desenvolver un traballo político excepcional en tempos difíceis, a firmeza nas súas conviccións patrióticas e comunistas. Mais tamén debemos salientar a intelixencia e a clarividencia política para entender a necesidade de a nosa Nación se dotar dos instrumentos precisos para construír por si propia un futuro diferente de benestar e liberdade.

segunda-feira, 21 de agosto de 2017

Sentar as bases para a Galiza soberana

A mobilización masiva neste Día da Patria Galega ten que servir para que o nacionalismo saia fortalecido e sexa capaz de dar máis un paso decisivo para gañar a maioría social para a causa da soberanía da Galiza. O momento político non é fácil, mais tamén se abren vías polas que podemos camiñar.

Con efecto, hoxe o debate político no Estado español xira arredor da cuestión nacional e iso, a pesar da notoria ausencia da Galiza como nación -especialmente após perder a voz soberana no Congreso-, pode ser unha oportunidade se a soubermos aproveitar. É claro que o proceso de independencia de Cataluña é agora mesmo o principal factor de cuestionamento do sistema político español, monárquico e centralista, e o único que neste momento o coloca en risco real de ruptura.

ERGA, pilar na conformación do nacionalismo contemporáneo

O nacionalismo galego contemporáneo fraguouse e fogueouse nos difíciles anos da ditadura franquista, na loita política e popular clandestina, cun custo durísimo de entrega militante e de represión por parte do sistema. Mais a grande proba de fogo pasouna, sen dúbida, nos anos que van desde a morte do ditador até a estabilización dun novo rexime político español formalmente democrático, a chamada Transición. Ese tempo político voraz levou por diante múltiplas organizacións políticas e sociais que agomaran nos últimos anos da ditadura e mesmo se expandiran de forma importante no primeiro post-franquismo. Non aconteceu iso co nacionalismo galego, tampouco no ámbito estudantil.

segunda-feira, 27 de fevereiro de 2017

Crece o BNG, avanza Galiza

Sinatura do protocolo de integración da FOGA no BNG
O BNG encara a realización, no próximo mes de marzo, da XVI Asemblea Nacional co obxectivo de que sirva para o relanzamento do nacionalismo na sociedade galega e permita consolidar o proceso de recuperación de apoio político e de crecemento organizativo nun contexto en que o nacionalismo é máis necesario do que nunca para a sociedade galega.

Con efecto, o día a día permite constatar, mais unha vez, como só unha forza nacionalista como o BNG é capaz de colocar sempre por diante os intereses do pobo galego, dos traballadores e traballadoras do noso País, fronte ao seguidismo das direccións madrileñas que practican o conxunto das forzas españolas. Unha constatación que nos leva á necesidade de fortalecer un proxecto político que representa a ruptura desde nós co réxime deshumano e corrupto de 78 e a mudanza real para a Galiza.

domingo, 12 de fevereiro de 2017

Fidel, de ícone a exemplo

Nos anos 60, no quadro do imenso impacto que teve no mundo inteiro o triunfo de uma revolução popular e patriótica que foi capaz não apenas de derrotar uma ditadura, mas de fazer frente ao imperialismo norte-americano, algumas imagens tornaram-se icónicas. Com certeza, as do Che, particularmente o retrato que lhe tirara Alberto Korda. Mas também as de Fidel, encarando o tribunal que o condenou após o assalto ao Quartel Moncada -”A história absolverá-me”-,  fuzil na mão celebrando a vitória revolucionária ou marchando polas ruas da Havana, ombro com ombro com Guevara, Dorticós e outros dirigentes da Revolução.